ΑΠΙΣΤΙΑ-Η δικη σας αποψη μετρα περισσότερο!!!

«Την απιστία δεν την συγχωράω για αυτό αν θέλεις να σε αγαπάω ποτέ να μην σκεφτείς να μου την κάνεις γιατί να ξέρεις ότι με ΧΑΝΕΙΣ»..Ορμώμενη την άποψη που έχει η αοιδός αυτού του τραγουδιού περί απιστίας άρχισα να αναρωτιέμαι πώς τελικά ο καθένας μας αντιλαμβάνεται την απιστία σήμερα και πώς αντιδρά πραγματικά σε μία τέτοια περίπτωση;

 Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κάποια στιγμή βρεθεί σε σχέσεις που κλονίζονται εξαιτίας της απιστίας, είτε αυτή προέρχεται από εμάς τους ίδιους ή από το σύντροφό μας, ή ακόμα και από τους δύο. Η απιστία, ωστόσο, μπορεί να έχει πολλές μορφές όπως : να είναι εγκεφαλική (πόθος η απωθημένο του παρελθόντος πολλές φορές ) ή συναισθηματική(έρωτας με την πρώτη μάτια-ΚΕΡΑΥΝΟΒΟΛΟΣ να πούμε). Σε κάθε περίπτωση, τα όρια που θέτουμε στον εαυτό μας και στη σχέση μας σε θέματα απιστίας, μπορούν να είναι όσο ελαστικά αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι να είναι, με αποτέλεσμα η προσωπική μας περίπτωση «απιστίας» να κρίνεται μέσα στα συγκεκριμένα πλαίσια .Δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή αντίδρασης στην απιστία παρόλο που τα περισσότερα ζευγάρια αντιμετωπίζουν την απιστία με χωρισμό . Η αλήθεια είναι πως πολύ εύκολα λέμε «αν με απατούσε θα τον/ την χώριζα» πριν μας συμβεί το «μοιραίο» αλλά πολύ σπάνια εμμένουμε σε αυτήν την άποψη χωρίς δεύτερη σκέψη αν τελικά, όντως, συμβεί. Από το αν είσαι ερωτευμένος ή εγωιστής ή και τα δύο μέχρι το αν το έχεις κάνει ή θα το έκανες κι εσύ σε μια αντίστοιχη περίπτωση, πολλά είναι αυτά που παίζουν το ρόλο τους στην απόφαση. O χωρισμός, ειδικά σε πολύ μακροχρόνιες σχέσεις, δεν είναι απόφαση στιγμής ούτε εξίσωση του τύπου απιστία ίσον χωρισμός. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως και η αντίθετη απόφαση, μένουμε μαζί παρά την απιστία, θα ήταν απαραίτητα «βιώσιμη» λύση (η συμβίωση μετά από απιστία είναι πανεύκολη μόνο για τους Σουηδούς για ευνόητους και γνωστούς λογούς!!). 

Λίγοι είναι οι απολύτως άνετοι με αυτό το θέμα δηλαδή δε θα έμπαιναν στον πειρασμό να το θυμούνται ή να το αναφέρουν ή ακόμα και να «εκδικούνται» τον απιστήσαντα λεκτικά ή πρακτικά ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Οπότε… μάλλον μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα το βλέπω εγώ .Το θέμα είναι τελικά για ποιο λόγο φτάνει κάποιος στην απιστία. Πλήξη, «ανοησία» της στιγμής, πρόβλημα στη σχέση; Ναι..ναι...ναι υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους μπορεί κάποιος να απατάει ή να απατήσει τον σύντροφό του. Κάποιοι μόνο από αυτούς είναι οι εξής: 

- να μην τον ικανοποιεί η σχέση του και να μην το έχει καταλάβει 

- να μην τον ικανοποιεί η σχέση του και από ανασφάλεια να φοβάται να πάει παρακάτω (δύναμη της συνήθειας God damnit !!)

- να έχει χαμηλή αυτό-εκτίμηση και μέσα από αυτόν τον τρόπο να επιζητά συνεχώς επιβεβαίωση 

- να μην έχει μάθει να σέβεται τον εαυτό του και κατ’ επέκταση ούτε τον σύντροφό του 

- να έχει λανθασμένη αντίληψη για το τι σημαίνει «σχέση και όλα τα συναφή 

- να «έτυχε!(δικαιολογίες)

Μάλλον διαφωνώ με την άποψη ότι η απιστία του άλλου αποτελεί συνήθως αιτία χωρισμού κι αυτό μόνο εάν δημοσιοποιηθεί εγώ προσωπικά όσο σκληρό και αν ήταν όσο και αν πληγωνόμουν θα προτιμούσα κάτι περισσότερο τίμιο..

Αν σου γυαλίσει κάποιος άλλος χώρισε και πήγαινε με τον άλλον. Απόλυτο, αλλά ειλικρινέστερο. Και απλούστερο .Κάπου εδώ είναι η ώρα να ακούσω και την δική σας φωνή..Περιμένω με ανυπομονησία!!

 

"ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ"-ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ PLAYZONE!

Μιας και μιλάμε για έρευνες τον τελευταίο καιρό στο blog μας ,ήρθε η ώρα να πέσουν οι μάσκες και να μιλήσουμε για ένα πιο προσωπικό θέμα.. Ίσως αποτελούσε θέμα ταμπού κάποτε όμως σήμερα κατέχει μάλλον δίκαια ένα από τα πιο hot θέματα συζητήσεων μεταξύ νέων σε μια φιλική παρέα ή ακόμα και ανάμεσα σε ένα ζευγάρι . «Παιχνίδια του μυαλού» ή όπως διαφορετικά είναι ευρέως αποδεκτές ως «σεξουαλικές φαντασιώσεις» .Η φαντασία κακά τα ψέματα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης . Για αυτόν ακριβώς τον λόγο οι φαντασιώσεις θεωρούνται απόλυτα συνηθισμένο και φυσιολογικό φαινόμενο στην ζωή μας ,όσο και το να ονειρευόμαστε .Αποτελούν αυστηρά προσωπικό απόρρητο και περιλαμβάνουν εικόνες και σενάρια ερωτικού περιεχομένου που πλάθουμε αφήνοντας κυριολεκτικά την φαντασία μας να οργιάσει….Στόχο έχουν την πυροδότηση της σεξουαλικής μας απόλαυσης . Μπορούν να εμπεριέχουν οποιοδήποτε θέμα και μας δίνουν την δυνατότητα να αποδράσουμε από την πραγματικότητα ,την καθημερινότητα και κυρίως την ανία.. Μας επιτρέπουν αν μη τι άλλο να γίνετε επιτρεπτό το ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ και το ΑΔΥΝΑΤΟ .. Σημαντικότερο όλων των παραπάνω είναι ότι μπορούμε να αφεθούμε σε τέτοιου είδους «σκέψεις» όποτε θέλουμε και για όσο θέλουμε και φυσικά FOR FREE….

Συμφωνά με τις τελευταίες έρευνες έχει παρατηρηθεί ότι οι ερωτικές φαντασιώσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών διαφερουν.. Οι φαντασιώσεις των ανδρών είναι περισσότερο οπτικές ή σαρκικές ενώ για τις γυναίκες σημείο κλειδί είναι και εδώ το συναίσθημα.. Οι άνδρες συχνότερα από τις γυναίκες φαντασιώνονται συνευρέσεις που συμμετέχουν περισσότερα από τα δυο ήδη γνωστά πρόσωπα (το ζευγάρι εννοώ σε αυτή την φάση).Σε αντίθεση με τις γυναίκες που συχνή φαντασίωση τους είναι ο ρόλος της υποταγής(βλέπε σχετικό video clip του Σάκη που μας εξηγεί τι σημαίνει «άσκηση υποταγής» στο τραγούδι με τον ομώνυμο τίτλο).Η υποταγή στο μυαλό της γυναίκας υποδηλώνει ότι ο άνδρας την θέλει πολύ…

Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι οι άνδρες εστιάζουν περισσότερο την προσοχή τους στο να παρέχουν ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 100% ικανοποίηση στην γυναίκα ενώ οι γυναίκες κοιτώνα πρώτα την προσωπική τους ικανοποίηση ( γυναίκες ενωθείτε προσωπικά σε αυτό διαφωνώ καθέτως και οριζοντίως μη σου πω…)Η ιδία ερευνά έδειξε ότι το 98% των ανδρών έναντι του 80% των γυναικών φαντασιώνονται πρόσωπα εκτός του ή της συντρόφου παράλληλα όμως το 50% αυτών πιστεύει ότι η απιστία είναι απαράδεκτη ακόμα και όταν είναι απλά και μονό ως φαντασίωση (ντοιγκ….αθροιστικά αν το πάρεις τα νούμερα δεν βγαίνουν.. Διχασμένες προσωπικότητες πήραν μέρος στην ερευνά)

Τελευταία και καλύτερη μελέτη έδειξε ότι πρόσωπα που έχουν φαντασιώσεις είναι πιο ενεργά και ικανοποιημένα σεξουαλικά.. Η ιδία μελέτη έδειξε ότι αν όχι ο μόνος ο κυριότερος λόγος της φαντασίωσης είναι η «κορύφωση του έργου» και τελικά το «happy end» με αλλά λόγια ….ο οργασμός…Ουφ το είπα!!!

Υ.Γ Φαντασιωθείτε ελεύθερα και πράξτε τα ακόμα πιο ελεύθερα με τον ή την σύντροφο σας .Αλλά προσοχή μην ξεχνάτε την «αγάπη από νάιλον»…Αρρώστιες σχετικές και όχι μονό είναι προ των πυλών σε κάθε ατυχή στιγμή σας.

Ολοταχως …προς τα ΠΙΣΩ!

Ήσουν και εσύ ανάμεσα στους αγανακτισμένους στην πλατειά Συντάγματος;;Φώναξες;;Μούντζωσες ;; Καταράστηκες την ώρα και την στιγμή που γεννήθηκες Έλληνας πολίτης με το δικαίωμα της ψήφου;; Έσπασες και τίποτα τριγύρω προς ένδειξη διαμαρτυρίας(ΠΑΝΤΑ);;Όχι εσύ, φαντάζομαι ο άλλος..Εσύ που τον είδες τον σταμάτησες ή τον αγνόησες λογώ του εντόνου πόθου σου για διαδήλωση ;;Δείγματα έλλειψης στοιχειώδους πολιτισμού και δυο λέξεις ικανές να χαρακτηρίσουν την εικόνα της Αθήνας, μετά το περάς της «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ» ,εμπρός –πίσω ή αλλιώς καταστροφική οπισθοδρόμηση . Φυσικά δεν εννοώ ούτε τους δεκάδες χτυπημένους και σε πολλές περιπτώσεις βάρια τραυματισμένους από γκλόπ της αστυνομίας ή από καμιά «ξώφαλτση» επίθεση ενός θερμόαιμου υποστηρικτή .Δεν μιλώ για τους «χορτασμένους» από χημικά , δακρυγόνα και την γενική αποπνικτική ατμόσφαιρα στο πεδίο της μάχης .

Αναφέρομαι και αγανακτώ με την σειρά μου με την όψη (όχι του σπαθιού την τρομερή) της μετά-διαδηλωσιακής Αθήνας. Από που να αρχίσει κάνεις και που να τελειώσει…Από τις σπασμένες ορθομαρμαρώσεις κατά μήκος των οδών Μητροπόλεως ,Ερμού μέχρι και την Αθηνάς ,από την καταστροφή των βάσεων των αγαλμάτων στην πλατειά Συντάγματος καθώς και τα στηθαία στο σταθμό του μετρό «Πανεπιστήμιο»,από τα ξηλωμένα φανάρια και τους κατεστραμμένους κάδους ή μήπως από τα καμμένα στέγαστρα σε πολλές στάσεις λεωφορείων ;

Το κόστος των παραπάνω ζημιών (χωρίς να έχει καθοριστεί ακόμα πλήρως)εκτιμάται ότι φτάνει πάνω από το ποσό των 800.000 ευρώ . Δεν μας έφταναν δηλαδή τα 340 δις ευρώ δημόσιου χρέους και τα υπόλοιπα ποσά που θα βγουν στην φόρα αργότερα, θέλαμε να χρεώσουμε την Ελλαδίτσα μας ακόμα περισσότερο . Νόμιζα πως ο Έλληνας είχε μάθει να παλεύει για τα ήθη και τα ιδανικά του(έτσι μας δίδαξε η ιστορία μας η όποια μάλιστα θεωρείται αξιοθαύμαστη στον υπόλοιπο κόσμο),νόμιζα ότι παλεύει για το καλύτερο δικό του αύριο και το μέλλον των επόμενων γενεών .Όμως μάλλον έκανα λάθος...Το χειρότερο όλων είναι ότι οι παραπάνω στρεβλώσεις της εικόνας του κέντρου της Αθήνας θα διορθωθούν σε χρόνο dt για τα ματιά του κόσμου και ακόμα περισσότερο για του τουρίστα που έρχεται να μας επισκεφτεί και ιδιαίτερα φέτος που πρέπει να μας ενισχύσει οικονομικά!!Στο τέλος όμως αγαπητοί μου πάλι ΕΓΩ,ΕΣΥ , ΕΜΕΙΣ θα πληρώσουμε τα σπασμένα με αύξηση των φορών και…και ... και..Οπότε …

Και εις αλλά με υγεία!!!

ΜΕΞΙΚΟ-ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ...

 

  Έχετε σκεφτεί ποτέ τι επιρροή μπορεί να έχει στην ζωή και στον τρόπο σκέψης σας η ανάγνωση ενός βιβλίου που για πολλούς θεωρείται ένα είδος χαλάρωσης από το φόρτο εργασίας της ημέρας;; Κάτι ανάλογο μου συνέβη πρόσφατα καθώς διάβαζα ένα από τα βιβλία της Αναστασίας Καλλιόντζη με τίτλο: "θυμάσαι;;" Μάλλον έχει να κάνει με όλους εμάς που ή αγνοούμε ή που ξεχάσαμε να νοιαζόμαστε για το τι συμβαίνει στους γύρω μας. Η “πόλη των νεκρών γυναικών”, όπως ονομάζεται, ήταν το έναυσμα για να αρχίσω να ψάχνω στοιχειά γι’ αυτό το δράμα που ζουν άτυχες γυναίκες εκεί -και γιατί όχι- και σε άλλες μεγαλουπόλεις, αρχής γεννωμένης της Αθηνάς.

 H πόλη Χουάρες του Μεξικού έχει έρθει τα τελευταία χρόνια στη δημοσιότητα λόγω των άγριων δολοφονιών γυναικών που ξεκίνησαν στην περιοχή το 1993 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η πλειοψηφία των θυμάτων είναι νεαρές, φτωχές γυναίκες, το ένα τρίτο των οποίων, περίπου, έπεσαν θύματα απαγωγής επιστρέφοντας από τη δουλειά τους και κατόπιν βρέθηκαν άγρια δολοφονημένες σε διάφορα σημεία μέσα και γύρω από την πόλη. Οι περισσότερες από τις υποθέσεις αυτές μένουν έως και σήμερα μέσα σε ένα σκοτεινό τούνελ. Προσπάθειες έγιναν κατά καιρούς, όμως o δράστης αυτών των αποτρόπαιων πράξεων δεν έχει βρεθεί έως σήμερα.

Πρώτος και βασικός ύποπτος θεωρήθηκε ο Αιγύπτιος χημικός Αμπντέλ Σαρίφ όμως κατά την διάρκεια της φυλάκισης του οι δολοφονίες συνεχιστήκαν. Μια σειρά από άλλους ύποπτους υποκινούμενους, όπως θεωρούνταν από τον Σαρίφ, ήταν : τα μέλη μιας τοπικής συμμορίας, των Los Rebeldes, μια ομάδα οδηγών, οι Los Choferes, που δούλευαν στα λεωφορεία τα οποία μετακινούσαν τις εργάτριες από και προς τα εργοστάσια όπου δούλευαν, καθώς και -συμφωνά με την Νταιάνα Ουάσιγκτον Βαλντέζ (που έχει ασχοληθεί για χρόνια με το θέμα των δολοφονιών λόγο του επαγγέλματος της ως δημοσιογράφος )- μια ομάδα μελών πλούσιων οικογενειών της περιοχής, που είναι γνωστοί σαν Los Juniors.

Το ωριμότερο, ίσως, αίτιο όλων που μπορεί να εξηγήσει των αριθμό αυτών των εγκλημάτων θεωρείτε η σχέση μεταξύ αντρών και γυναικών στη μεξικάνικη κοινωνία. Το γεγονός ότι μια γυναίκα μπορεί να δουλεύει και να κερδίζει τα προς το ζην, και να γίνεται ακόμα και κύρια πηγή εισοδήματος της οικογένειας, στην περίπτωση που ο άντρας είναι άνεργος, θίγει τον παραδοσιακό μεξικάνικο machismo (ματσίσμο, σε ελεύθερη μετάφραση αντριλίκι), δηλαδή την πατριαρχική αντίληψη που δηλώνει ότι ο άντρας είναι η εξουσία σε μια οικογένεια. Λόγω αυτού, λοιπόν, βρέθηκαν όλες αυτές οι γυναίκες δολοφονημένες ή σεξουαλικά κακοποιημένες έχοντας πίσω τους οικογένειες που θρηνούσαν για την τύχη τους.

‘Οταν έγινε φανερό, με το πέρασμα των χρόνων, ότι η κυβέρνηση δεν είχε τη διάθεση ή τη δυνατότητα να τιμωρήσει τους ενόχους, οι συγγενείς των θυμάτων άρχισαν να οργανώνονται σε ομάδες

 Μια από τις πρώτες οργανώσεις που δημιουργήθηκαν ήταν η Voces sin Eco (άηχες φωνές) το 1998 και ακολούθησαν, μετά το 2001, η Nuestras Hijas de Regreso a Casa (Οι Κόρες μας να Γυρίσουν Σπίτι) και οι Las Mujeres de Negro (Γυναίκες στα Μαύρα), αλλά και στην Τσιουάουα η Justicia para Nuestras Hijas (Δικαιοσύνη για τις Κόρες μας) και άλλες. Οι ομάδες αυτές συγκεντρώνουν στοιχεία για τις δολοφονίες και προσπαθούν να ασκούν πιέσεις στην τοπική και ομοσπονδιακή κυβέρνηση όσο μπορούν. Εκατοντάδες θύματα, αγανακτισμένες οικογένειες, δολοφόνοι που δρουν ανενόχλητοι, κυβερνήσεις ανήμπορες να βρουν την άκρη του νήματος για αυτή και για άλλες τόσες παρόμοιες περιπτώσεις, όπως αυτή στην Χουάρες, είναι μερικά δείγματα από το πορτρέτο της κοινωνίας του Μεξικού αλλά και άλλων κοινωνιών που απαρτίζονται από ανθρώπους που ξυπνούν ένα πρωί καταστρέφοντας ζωές.

Eίναι άραγε πράξη απόγνωσης λόγο των κοινωνικών, πολίτικων και  οικονομικών συνθηκών μιας κοινωνίας ή μια θελημένη επιλογή;

ΟΙ "ΔΥΣΤΥΧΕΙΣ" ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ-ΤΟ ΧΑΖΟΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑΣ...

Οι άνθρωποι που νιώθουν δυστυχισμένοι βλέπουν κατά μέσο όρο 30% περισσότερη τηλεόραση σε σχέση με όσους δηλώνουν ευτυχείς, δείχνει έρευνα του Πανεπιστημίου του Maryland στις ΗΠΑ. Η TV φαίνεται να αποτελεί καταφύγιο για τους δυστυχείς, ενδέχεται όμως και να επιδεινώνει την κατάσταση τους.

Η μελέτη  δείχνει ότι οι άνθρωποι που δηλώνουν ευτυχισμένοι βλέπουν 19 ώρες τηλεόραση την εβδομάδα, ενώ νιώθουν λίγο-πολύ δυστυχισμένοι κάθονται μπροστά στην οθόνη 25 ώρες την εβδομάδα.(το συμπέρασμα ισχύει ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, εισοδήματος, ηλικίας ή οικογενειακής κατάστασης)

Επιπρόσθετα, οι πιο ευτυχισμένοι είναι πιο δραστήριοι κοινωνικά ,διαβάζουν εφημερίδες και δεν αμελούν να ψηφίσουν.

Η έρευνα δεν μπορεί να δείξει αν είναι η δυστυχία που οδηγεί στην τηλεόραση ή αν είναι η τηλεόραση που οδηγεί στη δυστυχία .Το πρώτο, πάντως, φαίνεται πιθανότερο -οι δυστυχείς χρησιμοποιούν την τηλεόραση ως καταφύγιο-«η χρόνια δυστυχία μπορεί να γίνει κοινωνικά και προσωπικά εξουθενωτική και μπορεί να επηρεάσει την εργασία και τις περισσότερες κοινωνικές και προσωπικές δραστηριότητες» αναφέρουν οι ερευνητές.

Είναι πάντως πιθανό να ισχύει σε κάποιο βαθμό και το αντίστροφο, δηλαδή η πολλή τηλεόραση να βυθίζει τους τηλεθεατές στη δυστυχία .Σύμφωνα με τους ερευνητές, ίσως αυτό συμβαίνει γιατί σιγά-σιγά η τηλεόραση αποξενώνει από άλλες δραστηριότητες που φέρνουν πιο ουσιαστική απόλαυση, όπως η σωματική άσκηση, το σεξ, οι παρέες κ.λπ.

Σε μια κλίμακα ικανοποίησης από το μηδέν έως το δέκα, η παρακολούθηση τηλεόρασης βαθμολογήθηκε με 8 κατά μέσο όρο. Παρόλα αυτά φαίνεται όμως ότι η απόλαυση δεν διαρκεί πολύ .

Αυτά τα αντικρουόμενα στοιχεία δείχνουν ότι η τηλεόραση πιθανώς προσφέρει στους τηλεθεατές μια σύντομης διάρκειας ευχαρίστηση, με τίμημα όμως μια πιο μακροπρόθεσμη κακοδιαθεσία